Köy günleri sadelik, sessizlik, içini, ruhunu, yüreğini dinlemenin adıdır. Büyükşehirlerde yapılan memleket günleri gibi hınca hınç dolu, iğne atsan yere düşmez modunda değildir. Bir tavuğun gayreti, bir kuzunun sevimliliği, bir atın asilliği, bir köpeğin sadakatidir köy yaşamını anlatan. Sabah namazını eda edip, canların yem’ine suyuna bakmak, erken saat kahvaltı yapıp sabah serinliğinde çayını yudumlamak ayrı bir keyif olsa gerek…
Şehirde yaşayan bizler şehrin rahatına, kolaylığına, teknolojisine, gelişmişliğine, ulaşım kolaylığına kapılmışız uzun süredir. Küçük yaşta ayrıldığımız köylerimiz hazineleri bağırlarında taşırken, bizler şehirde ki beton yığınlarında, asfaltların altında, yüksek plazalarda hazine aramaya, kendi hayatımızı kurtarıp, çocuklarımıza iyi bir gelecek hazırlamaya adamışız kendimizi. Yıllar hızla birbirini kovalarken, yaşlanıp köye dönmenin hayallerini kurarak geçer günlerimiz…
Köy naifliğin, doğallığın, masumiyetin, saflığın diğer adıdır…
Bayram Günaslan
Yeniden eskiye 