İsimsiz kalmış yolculuklar vardır ömrümüzde, bazen çok hevesli bazen de yerimizden ıspatula ile kazınarak mecburen gittiğimiz menziller. Öncesinde yoğun hazırlıklar, kontroller,telaşlı saatler,sabırsız dakikalar ve gidilecek aracın kalkış saatinden önce terminal de,havalimanında ya da kapının önünde hazır bulunmak…
Şahsi eşyaları,önemli belgeleri veya adı akıllı, şarjı yeni yeni akıllanmaya başlayan devasa telefonlarımızın olmazsa olmaz materyallirini unutmamak, son dakika hatırımıza gelen evde ocak açık mıydı acaba diyerek alttan alttan yükselen şüphelerimiz ve vesveselerimiz aklımızı esir almadan önce en doğrusu çıkıp son kez eve bakmaktır muhtemelen…
Yola çıkıp,yüklendiğimiz ömürlük valizler ile yürümekte dahi zorlanmaya başladığımız an, en başta düşünmeden doldurduğumuz valizin ağırlığı ruhumuza düşer ve geciken o soru, işaretleri ile buluşur. Bu kadar ne koydum bu valize acaba? Bir tarafta cevapsız öksüz sorular,diğer tarafta yetişilmeye çalışılan yolculuk vasıtası,Maraton koşucularına taş çıkartır performansımız, hedefe kilitlenir son hızla dakikalar ile yarışırız, en yakın rakibimiz yerdeki parke taşları,yol arkadaşımız metro rayları olur…
Genelde vedalar, ayrılıklar,kavuşmalar, gidişler ile özdeşleşen otobüs,tren,uçak terminalleri kısa sürede olsa özgür hissettirir insana. Alıp başını bilinmez uzaklara gitmek fikri cazip gelmiştir her daim. Yaşadığın yerden,ailenden, arkadaşlarından,akrabalarından ve mahallenden terk-i diyar eylemek hoşuna gider derinlerde bir yerde. Ya da uzun deniz yolculukları,veya bir gemide çalışmak, güverteyi silerken ufuk çizgisini görmek için çaba harcamak ve umman gibi denizlerle başbaşa kalmak. iş bitiminde demli bir çay eşliğinde ayaklarını uzatıp geniş hayallere dalmak…
Yaşamaya çalıştığımız metropollerin kalabalığı,yoğunluğu,stresi ve cabası olan geçim sıkıntısının kötü hissettirdiği zamanlarda ruhları genişletmenin yolu belki de yola çıkmaktan ve yoldan çıkmamaktan geçer…
Bayram Günaslan
Yeniden eskiye 