Terazi…

İçimde ki herşey ince ince kıyılıyor kıyma misali, bir mahcubiyet sarıyor ruhumun dört bir yanını. Buruk bir gülümseme ile hüzün arasında gidip geliyorum kendime, sessizlik ve pişmanlık kaplıyor sanki kainatın her yerini. Arafın bir bu yanındayım bir diğer yanında, dayanmak için mücadele ediyorum harala gürele. Tutunmaya çalıştıkça düşüncelerim ve hafızam kayıp gidiyor uçurumun en derinlerine. Çıkmak için çabaladıkça daha çok batıyorum denklemlerin ortasına…

Rastladığım herkes yabancı geliyor yakından bakınca. Uzaktan seçemediğim yüzler, yorgun yorgun yürüyorlar, yürümek istemiyorlarmış gibi. Yine de kendime ve içime bakmak daha evla geliyor yaralarıma,terbiye etmek isteyip yenik düştüğüm nefsimin hoşuna gitmese de…

Nefsim emmare,
Gönlüm de yare
Dilimde tövbe
Yakarışım Rabbime…

Bayram Günaslan